Liever geen grenzen

Ik vind het persoonlijk altijd moeilijk om een grens te trekken. Ik ben iemand die vaak als laatste weg gaat op feestjes. Bang dat ik iets moois mis. En als ik iemand interview voor mijn werk, duurt het altijd langer dan mijn vragenlijst. Uit angst dat ik iets moois mis. Stel ik grenzen? Liever niet. Maar als iemand over mijn grenzen gaat, dan heb ik daar wel moeite mee.

IMG_2593Mijn moeder kon ik het niet kwalijk nemen dat ze over mijn grenzen ging. Toen zij begon te dementeren en nog thuis woonde wilde ze soms ’s nachts de stad in. Dan moest ik praten als Brugman maar dat hielp niet veel. Mijn rationele argumenten maakten in het geheel geen indruk op haar. Later toen ze in het verpleeghuis woonde, moest ik eerst een drempel over als ik bij haar op bezoek kwam. Van mijn drukke en oh zo interessante leven een weekend lang doorbrengen bij haar en haar dementerende medebewoners. In een verpleeghuis staat de tijd stil. Al snel leerde ik dat druk en interessant voor haar én voor mij niet werkte. Dus richtte ik me op haar. In zorgtermen heet dat ‘meebewegen met de patiënt’. Ik werd er een zeer soepele dochter van. Nu moest ik er vooral op letten dat ik haar grenzen niet overging. Ze kon me dat niet zeggen, wel laten merken. Ik herinner me dat we een keer samen de stad ingingen om oorbellen voor haar te kopen die ik eerder in een etalage had zien liggen. Zij zat in de rolstoel, ik duwde. Bij de winkel aangekomen, draaide ik zonder waarschuwing de rolstoel naar binnen. ‘Nee’, riep mijn moeder luid en duidelijk, en ze greep de deurpost stevig vast.

Vroeger als ik met mijn moeder door de stad liep, vaak arm in arm, dan waarschuwden we elkaar onbewust, als we iets moois zagen. Je drukte je arm even tegen de hare en zei: kijk, oorbellen. Nu zat er een rolstoel tussen en dementie. Ik ging mijn bezoeken aan haar steeds meer waarderen. Het werden momenten van rust en bezinning. De drukte achter me laten, in het hier en nu zijn. Daar heb ik nog steeds profijt van. Dus, wat mij betreft, liever geen grenzen. Misschien mis ik dan iets moois, een moment van bezinning, een moment van schoonheid.

Mieka Vroom, Utrecht, april 2016

Reageren is niet mogelijk