Impressie: mijn eerste dialoogtafel

Schermafbeelding 2017-11-08 om 11.06.55

Onlangs reageerde ik op een vrijwilligersvacature bij ‘Utrecht in Dialoog’. De werkzaamheden leken me leuk, de organisatie en het principe van dialoogtafels waren mij onbekend.

Vorige week was ik aanwezig bij de aftrap van  ‘De week van de Dialoog’ met héél véél dialoogtafels. Dialoogtafels kende ik inmiddels uit verhalen maar nog niet uit eigen ervaring. Nu werd van mij verwacht dat ik deelnam aan een dialoogtafel. Ik liet mij graag verrassen.

Drempelvrees

Ik schoof aan bij één van de tafels. Het thema was ‘Samen verder’. Ik vond het best spannend, want wat wilde ik gaan vertellen over het thema? Verschillende mogelijkheden schoten door mijn hoofd, maar ik vond ze niet geschikt. Vooral véél te persoonlijk.

Nadat iedereen zich kort had voorgesteld, werd gevraagd naar een ervaring met betrekking tot het thema. Ik bleef het eng vinden en hield mij nog even op de vlakte. Ik ben van nature niet zo’n prater, zeker niet in een groep, en al luisterend voelde ik mij meer op mijn gemak. De ervaringen die werden ingebracht waren allemaal erg persoonlijk. Het betrof veelal relatie- en familiesituaties, al dan niet in combinatie met toekomstplannen. Af en toe stelde ik een vraag aan de verteller van dienst.

Toen mijn tafelgenoten hun ervaring gedeeld hadden, voelde ik hun vragende blikken op mij gericht. Juist de opmerking dat ik niets hoefde te vertellen als ik niet wilde, moedigde mij aan om dat wèl te doen. Uiteindelijk hoorde ik mijzelf de ervaring vertellen, die ik eerder als het meest persoonlijk had bestempeld.

Iedereen luisterde aandachtig en er werd doorgevraagd. Al filosoferend over mijn ervaring kwam ik tot inzichten die ik nog niet eerder had. Dat werkte erg verhelderend voor mij. Dromen over hoe ik mijn ervaring het liefst zou zien, en wat ik kon doen om dat te bereiken, was niet moeilijk meer.

Het was prettig om op deze manier met wildvreemden te praten over iets dat me al langer bezig hield.

Bloot met wildvreemden

Dat je aan een dialoogtafel praat met mensen van verschillende leeftijden en culturen, ging voor mijn tafel niet helemaal op. De samenstelling van mijn groepje was grotendeels blank, vrouw, en ook nog eens van mijn leeftijd. Het was dus niet zo’n heel gemêleerd gezelschap, maar de verhalen waren (daardoor?) erg herkenbaar. Doordat iedereen zich bloot gaf en heel persoonlijke ervaringen deelde, voelde ik mij veilig om ook mijn ervaring te delen. Het zal niet voor niets geweest zijn dat ik mijn meest persoonlijke ervaring koos om over te vertellen.

Het praten met wildvreemden over zoiets persoonlijks was gemakkelijker dan ik dacht. Misschien wel juist omdat het wildvreemden waren en wij na de dialoogtafel weer ieder ons weegs gingen. ­­Met onze eigen, nieuwe ervaringen.

Actie!

Het hardop dromen over wat jouw ervaring ideaal maakt, en het uitspreken van de eerste stappen die je daartoe kunt zetten, is goed. Mijn eerste stap –  hoe toepasselijk als resultaat van een dialoogtafel – was communiceren over wat ik voelde en wilde. Hoewel niemand straks komt controleren of ik die stap daadwerkelijk gezet heb, voelt het als een verplichting aan mezelf om in actie te komen. Wat ik, eenmaal weer thuis, ook daadwerkelijk deed. Dat is in elk geval een mooie opbrengst van mijn dialoogtafel.

Dat smaakt naar meer

Ik schreef me in voor deelname aan een tweede dialoogtafel. Ik geef toe dat ik die dialoogtafel koos omdat ik de locatie waar de dialoogtafel plaatsvindt, erg interessant vind. Nu ik beter weet wat te verwachten, kijk ik er naar uit om weer op deze manier met anderen in gesprek te gaan. De inspirerende locatie kan alleen maar bijdragen tot een nog positievere ervaring.

Reageren is niet mogelijk