Respect is een daad

aaeaaqaaaaaaaaagaaaajda1njjimzrjlweyzjctngjmyi04nzlmlwjlnjhhzjg4zgzhzqHet leven is zinloos.
Het leven is zinloos
totdat je er betekenis aan geeft,
door te denken, te dromen te doen
en zelfs door te durven toegeven
‘dat je het ook niet weet’…

Waar tolerantie het tijdelijk negeren van verschillen tussen mensen is, is respect
het onvoorwaardelijk accepteren van ieders eigenheid.

Hoe zit ’t met tolerantie en respect?
Tolerantie drong in de 16e eeuw eerst Amsterdam en vervolgens onze maatschappij binnen….
De tijd van ongebreidelde economische groei en ongekende welvaart.

Verschillende nationaliteiten en religies leefden vreedzaam naast elkaar.
Toen niet vanzelfsprekend.
Nu niet vanzelfsprekend.
De economische bloei bracht ‘een geloof’ met zich mee, dat de goden ver oversteeg: geld.
Geld werd de nieuwe God!
Een nieuw geloof was geboren.
Geld werd het gezamenlijke, hogere doel.
En vervolgens regeerde die nieuwe God, genaamd Geld, eeuwen over ons…
Pas recent, door economische crises, liep zijn gezag een paar forse krassen en deuken op.
Niet langer zijn we ervan overtuigd, dat onze kinderen het beter gaan krijgen dan wij zelf.

En hiermee lijkt, hoe cynisch, ineens de noodzaak tot tolerantie verdwenen…
“ Waarom zouden wij asielzoekers opnemen als we er niet financieel beter van worden?”
“ En waarom toenadering tot de Russen nu onze economieën niet langer vervlochten zijn? “

Kijk en dan komen we bij respect.
Tolerantie is passief.
Respect actief!
Respect vraagt actie.
Van jou. Van mij.
Niet als ruilrelatie.
Niet van ‘ik geef pas….. als jij….’
Nee, on-dubbel-zinnig respect.

Respect. Als daad. Als actie. Als handeling.
Respect als daad van compassie.
In-leving in de wereld van iemand anders.
Door mijn eigen wereld even te laten voor wat –ie wel of niet is.
En de ander, jou, werkelijk te zien.  Latijn: re-specere.

Iedereen wordt ooit wakker.
Hier. Op aarde. Ooit. Alleen.
Nou ja bijna alleen.
Want je moeder, je weet toch ; )
Hoe dan ook: ook jij werd ooit wakker.
Hier. Op aarde. Alleen. Ooit.
Zonder er zelf om te hebben gevraagd.
Geboren. Naakt geboren. Die eerste hap lucht.
En tegelijkertijd geconfronteerd met je sterfelijkheid. Die laatste zucht lucht.

Die sterfelijkheid dwingt je er toe
om een identiteit te creëren.
Wat doe ik hier? Wat is goed? Waarom leef ik?
Antwoorden, gebaseerd op jouw geloof, geven betekenis aan je leven.
Het leven is zinloos, totdat je er betekenis aan geeft, weet je nog?……

Tolereren is even wegkijken.
Omdat er zoiets is als gewin.
Financieel gewin. Machtsgewin.
Oog_en_schijnlijk gewin.
Maar voor mij is er geen hoger doel
dan het leven zelf.
Voor mij is leven creëren!
Zonder creatie geen betekenis.
Mijn creatie is mijn betekenis.
En mijn betekenis is mijn creatie.
Respect is voor mij recht doen aan ieders creativiteit, aan ieders creeren, aan ieders creatie, zonder daarbij een ‘hoger of achterliggend doel’ voor ogen te hebben.

Ook al kan je niets voor mij betekenen,
ook al kan ik op geen enkele manier beter van je worden; ik waardeer je als mens! Als mens met betekenis en zelfs als zin-loos mens ; )

Respect.
Niet als ruilrelatie.
Maar onverbiddelijk. Onvoorwaardelijk.
Want net zoals ik, ben jij ergens in het leven geworpen. Heideggers’ Gewurfenheit.
Deal je met de kaarten die het toeval voor je  heeft geschud.

En met van die kaarten van het toeval
bouw jij jouw en ik mijn kaartenhuis…

Respect is: de kaarten van jou niet omblazen, ondanks het feit dat ik me niet kan identificeren met het kaartenhuis dat jij bouwt.
Respect is jouw kaarten, whatever je huis, niet wegblazen.
En respect is respect voor mijn eigen kaarten. En mijn eigen huis.  En mijn eigen eigen-heid.

Het leven is zinloos. Totdat je er betekenis aan geeft. Met respect als daad.
Respect is een daad waarmee je het leven levend verklaart!

George ten Kate | Hugo de Haas van Dorsser

©  wordbites 2016 

Comments are closed