Het mooiste geschenk

Spitsuur op een woensdagnamiddag, al kon je gerust van een avond spreken. Naast de Sint en Piet waren ook de lange avonden van december waren weer in het land. Het was druk in de trein. Hoewel er genoeg lege zitplaatsen waren in de cabine koos een gedeelte van de passagiers om toch te blijven te staan. Waarschijnlijk zou een grote groep bij het volgende station, station Terwijde, uitstappen. Vlakbij de deur die leidde naar de 1e klasse zitplaatsen stond een wat oudere mevrouw met een reusachtige tas van een bekend warenhuis. Naast haar stond een klein meisje. Waarschijnlijk een jaar of zes.

IMG_2281‘’Oma, hoe laat is het nou? ’’Even dacht ik dat oma een mouw van haar mantel zou opschuiven om op het horloge te kijken hoe laat het was, maar grootmoeder ging duidelijk met de tijd mee. Ze haalde haar smartphone uit de linkerzak van de mantel, ontgrendelde die en keek op de display. ‘’Kwart voor zes, lieverd’’, zei met zachte stem, en de smartphone verdween weer in haar jas. De kleindochter keek haar oma met een bezorgde blik aan en zei: ‘’Komen we dan te laat?’’ ‘’Nee, hoor. De trein stopt over twee minuten en daarna is het maar 5 minuutjes lopen naar huis.’’ Oké! riep het meisje met een opgewekte stem.

Nog geen twee minuten later stopte de trein en verliet een grote groep passagiers, waaronder oma en kleinkind, de cabine om vervolgens haastig richting de uitcheckpaal te lopen om uit te checken. Logisch, want er waaide een koude wind en de meesten wilden zo snel mogelijk thuiskomen. De stuk of twintig mensen die een rij vormden om een stukje plastic langs een paaltje te halen om daarna doorlopen naar de uitgang van het station leek op afstand iets wat verdomd veel deed denken aan een loopband. Het kleine meisje kreeg van haar oma een blauwe ov-chipkaart en mocht zelf uitchecken. Nadat de uitcheckpaal een bliepje gaf, overhandigde ze de kaart weer aan haar oma, die de kaart weer in haar tas stopte. Het meisje hield de hand van haar oma vast en beide liepen ze voorzichtig de trap af. Halverwege de trap keek het meisje om zich heen: tientallen mensen die de trap op en af gingen. ‘’Oma, waar gaan al die mensen naartoe?’’ ‘’Die zijn net klaar met werken. Sommige gaan naar huis en andere gaan nog boodschappen doen.’’ ‘’Vieren zij dan geen Sinterklaas, oma?’’ ‘’Vast wel, liefje. Alleen beginnen ze misschien wat later.’’ Eenmaal de trap af, keek de kleindochter haar grootmoeder aan. Een glimlach en knipperende oogjes. ‘’ Het was erg leuk vandaag oma’’ Oma glimlachte terug: Vond ik ook. “Moet we vaker doen, toch?” Het meisje knikte. Oma knielde, deed het jasje van haar geliefde kleindochter extra goed dicht, en gaf haar een kus. Samen liepen ze richting het hoge appartementengebouw verderop, waar opa, mama of papa vast twee grote mokken chocolademelk hadden klaargezet.

Ik vraag me op zo’n moment af wie van twee het mooiste geschenk heeft gekregen. De kleindochter die middag van het jaar meemaakt omdat ze met oma mee mag, iemand die veel meer weet dan papa en mama en ook nog eens haar extra verwent door chocoladeletters en cadeautjes te kopen. Of toch de grootmoeder, die samen met het mooiste kind van allemaal op stap kan en als het ware haar jeugd weer beleeft. Het leek net gisteren dat ze met de moeder of vader van het meisje de hand in hand de binnenstad inging om cadeautjes en boodschappen te doen.

December is de maand van geschenken, maar het mooiste geschenk van allemaal is dat de laatste maand van het jaar ons allemaal net wat dichterbij elkaar brengt, of je nou wel of niet in de Sinterklaas en de Kerstman gelooft.

Ali Amghar, december 2016

 

Reageren is niet mogelijk